lunes 19 de enero de 2009

Pecha un clásico

A música ao vivo parece que vive un dos seus mellores momentos,eso é innegable.Só basta con moverse por calquera dos festivais que se celebran ó longo do ano para dárse conta deso.
Anque por outra banda grandes "venues" están desaparecendo por diversos motivos.Normativas municipais , reestructuracións urbanísticas , ...
A este respecto vou lembrarme de dous lugares moi míticos da escena tanto madrileña como londinense.Estou a falar de Sala La Riviera e do London Astoria Theatre.
Por sorte , o caso da Riviera é menos grave xa que é algo temporal,anque máis alargado do esperado,xa que é un problema de licencias , e todo esto agravado cos sucesos relacionados co abuso de autoridade e de forza dos servicios privados de seguridade que contratan este tipo de locais.
Problema sen solución é o que sucedeu esta fin de semana co mitiquísimo London Astoria Theatre.Situado no Soho londinense,este cine ,convertido en teatro e posteriormente en sala de concertos foi testigo dende mediados dos anos setenta de do bo facer de bandas que hoxe son lendas ,e de outras que están comezando a ser.A causa do derribo desta "venue" é a construcción dunha nova estación de metro que cruzará a cidade de Leste a Oeste polo centro.
A pesar de que houbo protestas e manifestacións para a conserva deste teatro , non se deu conseguido nada.Tan só dárlle unha despedida esta semana pasada cun concerto no que colaboraron moitos artistas.
Nesta foto que saquei en Setembro de 2006 anunciábase o concerto de Porcupine Tree,a banda inglesa de rock progresivo.

Para renderlle unha pequena homenaxe á esta sala-teatro , aquí vos deixo un video de Radiohead no 94 que posteriormente se editou en DVD co nome de : Radiohead - The Astoria London Live

jueves 15 de enero de 2009

Non quero Participar

O primeiro de todo é desexarvos un ano novo con moitas cousas boas na vosa vida .
Xa van dous meses e algo máis dende que escribín o último post.Evidentemente foron dous meses cheos de eventos (Nadal,ponte de Decembro,...) ,os cales darían para moitos temas a falar.Anque para estrear este novo ano vou falar de algo que me está a deixar estupefacto.Pensaredes todos que estou a falar do xenocidio palestino,pero non.Non o fago porque é algo moi serio que me crispa demasiado.Falo desa campaña atea e cristiana que está a encher de carteis os autobuses de varias cidades de España.
Dende unha perspectiva imparcial podería dicir que é un acto de libre expresión por parte tanto de asociacións ateas como de asociacións cristiás,pero como este é o meu blog e digo o que a mín me dá a gana ...pois eso.
Anque o políticamente correcto sería dicir que cada un é libre de pensar e crer o que lle veña en gana,que por outra banda é algo co que estou absolutamente dacordo, hai certas manifestacións ,neste caso relixiosas, cun certo carácter de dogma que non me gustan nada.Vendo que a campaña atea utiliza o "probablemente" no seu slogan non afirma nada de maneira categórica paréceme ata sano:"Probablemente dios no existe.Deja de preocuparte y disfruta de la vida."
Pero o que non me gusta nada,por non dicir que detesto ata a saciedade , é o slogan cristiano afirmando categóricamente e sen nada que respalde tal afirmación:"Dios si Existe.Disfruta de la vida de Cristo" . Pero,¿ de que vamos?¿Cál é a base de tal afirmación? Que veña un cristiano deses a xunto miña e me explique:Primeiro ,como se pode ser tan ignorante da vida para afirmar algo que ,por moito que utilicen a fé como excusa, non saben .E segundo,¿que disfrute a vida de Cristo?Señores cristiáns,ás veces dudo se saben que Jesus de Narazet era un axitador de masas e un revolucionario idealista.Ademáis co extremismo que demostran vostedes moitas veces,estou seguro que se vivisen nesa época na que Jesus de Nazaret viviu seguro que a un personaxe coma él o lapidaban por blasfemo ou algo así.
Ademáis , e xa lles digo de antemán , non me utilicen o argumento do libre albedrío para lavarlle as mans a ese deus bondadoso que tanto adoran ante cousas como estas:

Conclusión:Vivide e deixade vivir.

lunes 10 de noviembre de 2008

Boicot a telecinco e a Cachuli


Xa sabedes todos de que vai a historia non? pois eso boicoteemos a entrevista que lle van facer en telecinco ó personaxe ese de marbella que vai recibir unha cantidade indecente(350.000€) de
cartos por explicarnos ...que máis dá o que nos diga ese basura?

sábado 13 de septiembre de 2008

TV series from an island


Como ben dí o título desta entrada , este post vai de series made in Great Britain.Máis concretamente das series que eu acostumo a ver,e que ,hoxe por hoxe, a maioría están feitas alí.
Algunhas das que vou comentar están moi ben ubicadas nun contexto .Outras ,pola contra, son perfectamente ubicables en calquera contexto.Veredes que esto cobra sentido unha vez comentemos as series.
Little Britain:
Levada a cabo polos grandísimos Matt Lucas e David Williams , esta serie fai unha especie de mostrario da pequena Gran Bretaña,ou todo o que hai fora dos clichés habituais (british class, londres,a tolerancia multicultural,...) en pobos que non son grandes urbes.
Estructurada en sketches cun plantel fixo de personaxes esta serie trata dende o "único gay do seu pobo" que resulta aferrarse a ese argumento para automarxinarse , ata a adolescente confictiva que é unha personaxe en toda regla.Eso por parte de Matt Lucas.Por parte de David Williams temos o secretario do Prime Minister namorado do susodito gobernante creando escenas realmente despanpanantes ata ata señora con incontinencia urinaria.
Aquí vos deixo unha mostra do humor que nos presenta esta grandisima serie:




Life On Mars:
Esta serie que saca o seu nome do título dun tema de David Bowie é unha das máis apreciadas por min neste ultimos meses.Trata sobre un policía de Manchester na actualidade que sofre un atropello na investigación dun caso.Ó espertar do fatídico golpe dáse conta de que está en 1973 como policía na mesma comisaría.As dúas temporadas tratan a cerca de como Sam Tyler,o protagonista ,intenta volver á realidade buscando o porqué da súa estancia no "pasado".Un dos grandes acertos desta serie foi a moi boa ambientación da mesma recreando moi ben os escenarios tanto interiore coma exteriores .Como non podía ser doutra maneira o tema de Bowie "Life on Mars" sona ó principio é o fional da serie,non das cabeceiras,senón da serie.


Ashes to Ashes:
Spin-off de "Life on Mars" , é unha serie moi polo estilo da súa predecesora , anque cunhas pequenas modificacións.Como vedes tamén saca o seu nome doutro éxito,esta vez dos oitenta, de David Bowie.Trata sobre a axente Alex Drake , que é unha psicóloga da policía de Londres que é atacada por un delincuente que lle mete un disparo entre cella e cella.No momento do disparo aparece ,tamén como policía no Londres de 1981.Parte coa vantaxe de que coñece o caso de Sam Tyler(o de Life on Mars) e utiliza eses coñecementos para poder saír desa situación.Ambientada nos 80's londinenses ,imaxinade o que pode ser.Revoltas en contra da Tatcher,as gay parades , os cardados , o horteristmo en xeral.Ata a música é "ochentera" , lémbrame á Miami VICE . Onte rematei de ver a primeira temporada,e este outono estréase a segunda e supoño que final.

The IT Crowd:



Estas son as series que estou/estiven a ver nestes últimos tempos.A verdade que cada vez escapo máis da serie típica yankee , xa que ,salvo casos contados(LOST,SIX FEET UNDER,FRIENDS), soen ser bastante menos frescas e menos orixinais que as británicas.Esto non ten nada que ver coa miña predilección por todo o referente á Inglaterra.

Se vos dá por ver algunha destas espero que as disfrutedes,xa que vos proporcionará uns ratos de escacharrarse da risa.

viernes 8 de agosto de 2008

Ian e Pacífico no 600

Case coma unha obriga xa que non é a tónica habitual deste blog , anque con gusto , fago publicidade do concerto que hoxe se fai na sala 600 de Melide , da banda luguesa Ian que presentan nova formación.Máis que nova formación,o que nos presentan e o engadido que ten este proxecto de Juan , o frontman da banda.Banda de pop con influencias(definida así por un dos-novos- integrantes) .
A pesar de non ser excesivamente coñecidos (agora empezan a despegar) a banda propón unha mestura de pop rock ,agora con aires de Big Band , no que se poden disfrutar das composicións deste mestre de música de primaria.

Como dato sobre Ian,hai que dicir que teñen unha estreita relación co entorno de The Ellas , e que tanto nas festas do San Froilán
Á outra banda,Pacífico, non a coñezo , pero polas influencias que sei que teñen poden ser un tanto interesantes.

Xa sabedes,se podedes asistir e se ledes este post antes da hora do evento , acudide porque de seguro estamos ante u dos grupos que nun prazo non moi longo dará que falar.

miércoles 30 de julio de 2008

Lost,4ª Temporada en Español


En contra do que eu opino a cerca das series e o feito de elixir a versión doblada antes que a orixinal,aquí vos deixo , a petición de Alberto (torito) , os enlaces recolectados na rede para a descarga dos episodios da cuarta temporada de Lost en español.

Lembrade que son 13 episodios nesta temporada.Administrádeos ben,xa que ata Xaneiro de 2009 non hai máis chicha.














Lost(español) 4x13 - No hay lugar como el Hogar Parte II parte 1 2 3 4

Lost(español) 4x14 - No hay lugar como el Hogar Parte III parte 1 2 3 4

Final alternativo 1
Final alternativo 2

jueves 24 de julio de 2008

Sneakers' Power



Non sei se foi a TV , Beckham , ou "El Canto del Loco" , pero dunha temporada para aquí levouse a cabo un roubo estético,e case cultural (ás veces é que me poño moi dramático) , á clase media .
Refírome ás archicoñecidas Converse All Star , que se convertiron no calzado oficial de pijos,punkis,roqueiros,grunges , casual,... en resumo a un amplo rango de tribus urbás .
Estas zapatillas ,ou sneakers , usadas como zapatillas de deportes,de baloncesto concreta-mente, cambiaron o seu rol fai relativamente pouco tempo(pouco máis dun lustro).Dende a época de Larry Bird nos Celtics de Boston ata a portada de El Canto del Loco pasaron case 30 anos.
Pero,¿de quén é a culpa disto? .Porque ,sexamos realistas,era unha zapatilla que pertencía á clase media .Os que rondamos máis pola terceira década de vida que polo cuarto de século podemos lembrar que nos oitentas ,sendo nenos,todos levabamos unhas , xa podían ser as "All Star" , as "Victoria" , as "Happy Luck" ou as "La Cadena"-que viñan a ser o mesmo.Pero a finas dos noventa ou comezos dos 2000's diversas tribus urbás comezaron a rescatalas por aquelo de ,ou ben respetar o ciclo das cousas que van e volven á moda como os pantalóns pitillo,ou toda a corrente "retro" que se está a vivir , ou pola contra facerse os interesantes rescatando algo supostamente olvidado para ser diferente.
O caso é que hoxe por hoxe xa quedou desvirtuada calquera motivación pola que se poida poñer estas zapatillas(que a quén lle gusten que as siga poñendo,esto é só unha opinion) xa que chegouse a tal extremo que unhas zapatillas que orixinariamente foron creadas para o deporte ,ou para poñer con roupa deportiva , agora resulta que como mellor quedan é cuns jeans e non cun chandal de toda a vida porque "no pega".
Algo parecido sucedeu ,anque non con tanta pegada, coas Vans .Unha zapatilla que case era de uso exclusivo no sector "skater" ,tamén duns anos para aquí estendéronse ,non con tanto descaro,pero estendéronse.O modelo máis visto nos últimos anos foi o modelo "Charlie de Lost" , ou o que é o mesmo a de cadros blancos e negros a modo de taboeiro de xadrez.Teño que dicir que eu piquei , duas veces , nesta marca.Unhas coa liña clásica anque co estampado en plan cadro escocés con tons verdes e marróns e outras tamén co cadro escocés en tons amarelos , brancos e negros con tres tiras de belcro(caralludas) .
De todas maneiras o que a min me chama a atención é o tema All Star ,porque ademáis de esa masificación que sufriron hai outra cousa que esquecemos moitas veces ,que é o prezo.Pensemos que se esta a pagar entre 50-60 € por unhas zapatillas de loneta cunha sola de goma.
Por tanto,para todos aqueles que crían que cunhas all star se ía en plan contracorrente por levalas dunha cor en concreto ou con algunha alaxa adherida , están equivocados xa que son unha víctima máis da moda*.


*Podería mencionar moita xente,pero non o fago porque non vén a nada , que fai un tempo non as levaría porque non sería propia dela pero como están de moda as leva como se as usara de toda a vida.

**Por outra banda,esto son cousas miñas que despois se quedan en nada cando un pensa friamente e se dí a sí mesmo:"Cada un que leve o que lle apeteza que total estamos aquí de prestado.Xa suficiente temos con estar vivos-como diría o meu gran amigo F.F.C.G."

Nos próximos días falarei nunha segunda entrega deste post de algo que estou a puntiño de estrear.